انواع اوتیسم که به عنوان اختلال طیف اوتیسم (ASD) نیز شناخته میشود، مجموعهای از شرایط رشدی هستند که بر نحوه تعامل، برقراری ارتباط و رفتار افراد تأثیر میگذارند. افراد مبتلا به اوتیسم طیف وسیعی از نقاط قوت و چالشها را تجربه میکنند و هیچ دو نفر کاملاً شبیه به هم نیستند.
این اصطلاح “طیف” به این معنی است که شدت علائم اوتیسم میتواند از فردی به فرد دیگر به طور قابل توجهی متفاوت باشد.
برخی از افراد ممکن است به پشتیبانی قابل توجهی در زندگی روزمره خود نیاز داشته باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به طور مستقل زندگی کنند.
علت دقیق اوتیسم ناشناخته است، اما محققان معتقدند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. اوتیسم قابل درمان نیست، اما روشهای درمانی مختلفی وجود دارد که میتواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا مهارتهای خود را توسعه داده و زندگی کاملی داشته باشند.
در این مطلب از کلینیک تخصصی مغز و اعصاب روز مهر، به بررسی انواع اوتیسم و علائم آن میپردازیم پس تا انتهای مطلب با ما همراه باشید.
انواع اوتیسم
انواع اوتیسم که در مجموع به عنوان اختلال طیف اوتیسم (ASD) شناخته میشوند، طیفی از شرایط رشد عصبی را در برمیگیرند که با چالشهایی در تعامل اجتماعی، ارتباط با دیگران و رفتارهای تکراری مشخص میشوند.
در یک طرف، ما افرادی را میبینیم که قبلاً به آن سندرم آسپرگر میگفتند که اغلب دارای هوش متوسط یا بالاتر از حد متوسط و مهارتهای زبانی به خوبی توسعه یافته هستند، اما با تعاملات اجتماعی دست و پنجه نرم میکنند و ممکن است علایق شدید و متمرکز داشته باشند.
از سوی دیگر، افرادی هستند که اشکال شدیدتر اوتیسم دارند که ممکن است غیرکلامی باشند و نیاز به حمایت قابل توجهی در زندگی روزمره داشته باشند.
در طیف اوتیسم هر فردی به طور متفاوتی بروز میکند. برخی ممکن است در زمینههایی مانند ریاضیات، موسیقی یا هنر تواناییهای استثنایی داشته باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است با وظایف اولیه مراقبت از خود دست و پنجه نرم کنند.
شدت علائم میتواند بسیار از خفیف تا شدید متفاوت باشد، همچنین میتواند در طول زمان تغییر کند.
در حالی که راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) دیگر بین انواع مختلف اوتیسم تمایز قائل نمیشود و در عوض از یک تشخیص ASD با مشخص کنندههای شدت استفاده میکند، بسیاری از افراد هنوز درک راههای مختلف تظاهر اوتیسم را مفید میدانند.
در ادامه به 5 مورد از انواع اوتیسم میپردازیم پس تا انتهای مطلب با ما همراه باشید:
![انواع اوتیسم](https://roozmehrclinic.com/wp-content/uploads/2024/07/Untitled-4-5.jpg)
5 نوع مختلف اختلال طیف اوتیسم (ASD) چیست؟
تا همین اواخر، اوتیسم به زیرگروههای مجزا طبقه بندی میشد. با این حال، درک فعلی اوتیسم را به عنوان طیفی از اختلالات مرتبط می بیند. در اینجا پنج نوع اصلی وجود دارد که قبلاً شناخته شده بودند و اکنون به طور جمعی به عنوان اختلال طیف اوتیسم (ASD) شناخته میشوند:
1. یکی از انواع اوتیسم سندرم کانر است.
لئو کانر، محقق پیشگام در زمینه اوتیسم، یکی از اولین گزارش های اساسی در مورد اوتیسم را در سال 1943 منتشر کرد.
در ابتدا، کانر اوتیسم را به عنوان “اوتیسم نوزادی” معرفی کرد و آن را به عنوان یک اختلال مشاهده شده در نوزادان و کودکان توصیف کرد که با آسیبهای اجتماعی، رفتارهای تکراری و سایر علائم مشخص میشود. وضعیتی که کانر توصیف کرد زمانی به عنوان سندرم کانر شناخته میشد، اکنون به عنوان بخشی از اختلال طیف اوتیسم (ASD) شناخته میشود.
در زمان انتشار کانر، تصور نمیشد شیوع این بیماری بهاندازهای باشد که اکنون میدانیم. امروزه تخمین زده میشود که اوتیسم یا ASD از هر 44 کودک یک نفر را تحت تاثیر قرار دهد
هنگامی که اوتیسم برای اولین بار در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-III) گنجانده شد، معیارهای تشخیصی عبارت بودند از:
- قبل از 30 ماهگی شروع میشود
- الگوهای گفتاری غیر معمول
- مقاومت در برابر تغییر
- نقص شدید در رشد زبان
- عدم پاسخگویی فراگیر به دیگران
- دلبستگیهای عجیب به اشیا
توجه به این نکته مهم است که درک ما از انواع اوتیسم از زمان توصیف اولیه کانر به طور قابل توجهی تکامل یافته است.
اصطلاح “سندرم کانر” اکنون منسوخ شده است و این بیماری به عنوان بخشی از طیف وسیعتری از اوتیسم شناخته میشود.
معیارهای تشخیصی مدرن جامعتر و ظریفتر هستند و طیف وسیعی از تظاهرات و شدتها را در اوتیسم منعکس میکنند.
کار کانر پایه و اساس تحقیقات اوتیسم را ایجاد کرد، اما رویکردهای معاصر بر ماهیت طیفی این اختلال تأکید میکنند و به جای اینکه افراد را در دستههای تشخیصی محدود قرار دهند، بر نقاط قوت و نیازهای حمایتی فردی تمرکز میکنند.
2. یکی از انواع اوتیسم سندرم آسپرگر است.
سندرم آسپرگر که قبلاً به عنوان یک اختلال رشدی مشخص شناخته میشد که یکی از انواع اوتیسم است و اکنون بخشی از طبقهبندی اختلال طیف گستردهتر اوتیسم (ASD) محسوب میشود.
این تغییر با انتشار DSM-5 در سال 2013 رخ داد که آسپرگر و چندین اختلال رشدی دیگر را در دسته جامع تر اوتیسم ادغام کرد.
با وجود این طبقه بندی مجدد، بسیاری از مردم هنوز با اصطلاح سندرم آسپرگر آشنا هستند. این اختلال اغلب به عنوان یک شکل خفیفتر یا با عملکرد بالا از اوتیسم در نظر گرفته میشود.
افراد مبتلا به آسپرگر معمولاً دارای هوش متوسط یا بالاتر از حد متوسط و مهارتهای زبانی به خوبی توسعه یافته هستند، اما با تعاملات اجتماعی دست و پنجه نرم میکنند و ممکن است علایق محدود و شدیدی داشته باشند
ویژگیهای اصلی سندرم آسپرگر عبارتند از:
- مشکلات در ارتباطات و تعامل اجتماعی
- علایق محدود و رفتارهای تکراری
- چالشها در درک نشانههای اجتماعی و ارتباطات غیرکلامی
- الگوهای گفتاری رسمی یا غیر معمول
- هوش بالاتر از حد متوسط در بسیاری از موارد
- حساسیتهای حسی
قبل از حذف آن از DSM، آسپرگر معیارهای مشخصی داشت که آن را از اوتیسم متمایز میکرد، از جمله:
- نیازی به شروع قبل از 3 سالگی نیست
- بدون تأخیر زبان
- هیچ معیار تشخیصی در حوزه ارتباطات وجود ندارد
- معیارهایی که عدم نقص رشد شناختی را مشخص میکند
امروزه، افرادی که قبلاً تشخیص آسپرگر را دریافت کردهاند، معمولاً با سطح 1 اوتیسم تشخیص داده میشوند، که نشاندهنده نیازهای حمایتی نسبتاً کمتر آنها در مقایسه با سایر افراد در طیف اوتیسم است.
درک رابطه منحصر به فرد بین آسپرگر و اوتیسم میتواند به بهبود کیفیت زندگی افراد در طیف و عزیزانشان کمک کند.
![انواع اوتیسم](https://roozmehrclinic.com/wp-content/uploads/2024/07/Untitled-3-8.jpg)
3. یکی از انواع اوتیسم سندرم رت است.
سندرم رت یک اختلال عصبی رشدی نادر است که در درجه اول دختران را تحت تأثیر قرار میدهد و یکی از انواع اوتیسم است که این بیماری با رشد اولیه طبیعی و به دنبال آن از دست دادن استفاده هدفمند از دستها، حرکات مشخص دست، کند شدن رشد مغز و سر، مشکلات راه رفتن، تشنج و ناتوانی ذهنی مشخص میشود. در اینجا یک مرور کلی از سندرم رت آورده شده است:
ویژگیهای اصلی سندرم رت:
- تقریباً زنان را تحت تأثیر قرار میدهد
- ناشی از جهش در ژن MECP2 در کروموزوم X
- به طور معمول در اوایل کودکی تشخیص داده میشود
- در چهار مرحله با علائم و شدت متفاوت پیشرفت میکند
چهار مرحله سندرم رت:
- مرحله شروع اولیه (18-6 ماه): تاخیرهای رشدی ظریف و کند شدن رشد سر
- مرحله تخریب سریع (1-4 سال): از دست دادن مهارتهای اکتسابی، حرکات هدفمند دست و گفتار
- مرحله پلاتو (10-2 سال): ثبات در علائم، بهبود تماس چشمی و ارتباط
- مرحله زوال حرکتی دیرهنگام (10+ سال): کاهش تحرک، ضعف عضلانی و اسکولیوز
علائم شایع سندروم رت
- عدم مهارتهای گفتاری و حرکتی
- حرکات مکرر دست (دست زدن، کف زدن، یا شستن)
- بی نظمی در تنفس
- تشنج
- ناتوانی ذهنی
- اسکولیوز
- اختلالات خواب
- تأخیر در رشد
مبنای ژنتیکی:
- بیش از 95 درصد موارد ناشی از جهش در ژن MECP2 است
- اکثر موارد به دلیل جهشهای جدید پراکنده (ارثی نیستند).
- به ندرت، ژن های دیگری مانند CDKL5 و FOXG1 ممکن است درگیر باشند.
در حالی که سندرم رت قبلاً تحت عنوان اختلالات طیف اوتیسم طبقه بندی میشد، اکنون به عنوان یک اختلال ژنتیکی مشخص شناخته میشود. علیرغم برخی شباهتها با اوتیسم در مراحل اولیه، پیشرفت و علائم خاص سندرم رت آن را به عنوان یک بیماری منحصر به فرد متمایز میکند.
4. انواع اوتیسم و اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی (CDD)
اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی (CDD) که به عنوان سندرم هلر نیز شناخته میشود، یک وضعیت عصبی رشدی نادر است که با یک پسرفت قابل توجه در مهارتهای اکتسابی مشخص میشود. با انتشار DSM-5،اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی تحت زیر مجموعه گستردهتر انواع اختلال طیف اوتیسم (اوتیسم) مجدداً طبقهبندی شد.
در اینجا نکات کلیدی در مورد اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی وجود دارد:
- شیوع: اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی بسیار نادر است، با وقوع تخمینی 1.7 در 100000 کودک.
- شروع: بر خلاف سایر اشکال اوتیسم ، اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی شروع نسبتاً دیری دارد که معمولاً بین سنین 2 تا 10 سالگی اتفاق میافتد و میانگین شروع آن در حدود 3-4 سالگی است.
- علائم: مشخصه اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی از دست دادن ناگهانی و شدید مهارتهای قبلی در زمینه های مختلف است، از جمله:
– زبان (بیانی و دریافتی)
– مهارتهای اجتماعی و تعامل
– مهارتهای بازی
– مهارتهای حرکتی
– کنترل روده و مثانه
– تواناییهای خود مراقبتی
- ویژگی های اضافی:
– ارتباطات یا تعامل اجتماعی غیرعادی
– رفتارهای مورد علاقه محدود و تکراری
– بروز بیشتر تشنج در مقایسه با کودکان مبتلا به اوتیسم
– احتمال بیشتر نشان دادن ترس یا اضطراب
- تشخیص: اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی بر اساس تاریخچه رشد کودک، معاینه فیزیکی و آزمایش های مختلف برای رد سایر بیماری ها تشخیص داده میشود. برای تشخیص از معیارهای DSM-5 استفاده میشود.
اختلال از هم گسیختگی دوران کودکی شباهتهای زیادی با اوتیسم دارد، اما با شروع بعدی و رگرسیون شدیدتر مهارتها متمایز میشود. از دست دادن ناگهانی تواناییها میتواند هم برای کودک و هم برای خانوادهاش ناراحت کننده باشد و مداخله زودهنگام و حمایت همهجانبه را برای مدیریت این بیماری ضروری میکند.
![انواع اوتیسم](https://roozmehrclinic.com/wp-content/uploads/2024/07/Untitled-2-8.jpg)
5. اختلال رشد فراگیر در غیر این صورت مشخص نشده است (PDD-NOS)
اختلال فراگیر رشدی که در غیر این صورت مشخص نشده (PDD-NOS) قبلاً یکی از زیرمجموعههای اختلال طیف انواع اوتیسم (ASD) بود. این اختلال برای افرادی به کار میرفت که برخی از علائم اوتیسم را داشتند، اما به طور کامل معیارهای تشخیصی اوتیسم، سندرم آسپرگر یا سایر اختلالات فراگیر رشدی را برآورده نمیکردند.
از سال 2013، PDD-NOS به عنوان یک تشخیص جداگانه در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) شناخته نمیشود. با این حال، برخی از افراد ممکن است هنوز این تشخیص را داشته باشند.
تفاوت اصلی بین PDD-NOS و سایر اختلالات طیف اوتیسم این است که علائم PDD-NOS به وضوح یا به طور کامل در معیارهای تشخیصی سایر اختلالات جای نمیگیرد. افراد مبتلا به PDD-NOS ممکن است در برخی از زمینههای مرتبط با اوتیسم، مانند تعاملات اجتماعی، مهارتهای ارتباطی یا رفتار، مشکلاتی داشته باشند، اما این مشکلات به اندازه افراد مبتلا به سایر اختلالات طیف اوتیسم شدید نیست یا به طور گستردهای وجود ندارد.
علائم مهم PDD-NOS
- مشکلات ارتباطی:
– مشکلات ارتباط کلامی و غیرکلامی
– چالش در درک و استفاده از زبان
- مسائل مربوط به تعامل اجتماعی:
– مشکل در ایجاد و حفظ روابط
– با نشانههای اجتماعی و تعاملات متقابل مبارزه میکند
- الگوهای رفتاری:
– رفتارها یا حرکات تکراری
– مقاومت در برابر تغییرات روال
– الگوهای بازی یا علایق غیرمعمول
- تأخیر در رشد:
– توسعه نابرابر مهارت در مناطق مختلف
- حساسیت های حسی:
– ممکن است نسبت به محرکهای حسی بیش از حد یا کمتر حساس باشد
اگر نگران رشد و توسعه فرزند خود هستید، مهم است که با یک متخصص مانند روانپزشک کودک یا روانشناس کودک صحبت کنید. آنها میتوانند فرزند شما را ارزیابی کنند و در صورت نیاز تشخیص مناسب را بدهند.
هیچ درمانی برای PDD-NOS وجود ندارد، اما درمانهای مختلفی میتواند به افراد مبتلا به PDD-NOS کمک کند تا مهارتهای خود را توسعه دهند و چالشهای خود را مدیریت کنند. این درمانها ممکن است شامل گفتاردرمانی، کاردرمانی، رفتاردرمانی و مداخلات آموزشی باشد.
سؤالات متداول
1. خفیف ترین نوع اوتیسم کدام است؟
سندروم آسپرگر نوعی اختلال طیف اوتیسم (ASD) است که با علائم خفیف تر مشخص میشود. افراد مبتلا به آسپرگر ممکن است در برخی از زمینه های ارتباط اجتماعی و رفتار چالشهایی داشته باشند، اما معمولاً هوش متوسط یا بالاتر از حد متوسط دارند و می توانند به طور مستقل زندگی کنند.
در حالی که در گذشته از اصطلاح “خفیف ترین شکل اوتیسم” برای توصیف سندرم آسپرگر استفاده میشد، اما این اصطلاح دقیق نیست. طیف اوتیسم طیف وسیعی از علائم را شامل میشود و هیچ نوعی از آن به طور ذاتی “خفیف تر” از نوع دیگر نیست.
2. آیا اوتیسم با افزایش سن میتواند بهبود مییابد؟
اوتیسم یک اختلال مادامالعمر است که با افزایش سن کاملاً از بین نمیرود، اما میتواند بهبود یابد. اوتیسم یک اختلال تکاملی عصبی است که معمولاً در دوران کودکی تشخیص داده میشود و در طول زندگی ادامه مییابد. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم با افزایش سن بهبود قابل توجهی را تجربه میکنند، به ویژه اگر مداخلات زودهنگام و مناسب دریافت کنند.
در بزرگسالی، تنها اقلیتی از افراد مبتلا به اوتیسم به طور مستقل زندگی و کار میکنند، اما بسیاری از بزرگسالان از استراتژیهای جبرانی برای پنهان کردن مشکلات خود در انظار عمومی استفاده میکنند؛ بنابراین، در حالی که اوتیسم کاملاً از بین نمیرود، بسیاری از افراد با افزایش سن و دریافت حمایت مناسب، بهبود قابل توجهی را تجربه میکنند.
سخن پایانی
در پایان، درک انواع مختلف اختلالات طیف اوتیسم (ASD) برای ارائه حمایت و مداخلات مناسب به افراد مبتلا بسیار مهم است.
اگرچه طبقهبندیهای قبلی مانند سندرم آسپرگر و اختلال رشد فراگیر – نامشخص (PDD-NOS) دیگر به طور رسمی استفاده نمیشوند، اما درک تنوع علائم و شدتهای مختلف در طیف اوتیسم همچنان ارزشمند است.
هر فرد مبتلا به اوتیسم تجربیات منحصر به فردی دارد و نیازهای حمایتی متفاوتی دارد که باید به صورت فردی مورد توجه قرار گیرد.
با پیشرفت تحقیقات و درک ما از اوتیسم، رویکردهای تشخیصی و درمانی نیز تکامل مییابند. تمرکز بر نقاط قوت و تواناییهای افراد مبتلا به اوتیسم، در کنار رسیدگی به چالشهای آنها، برای بهبود کیفیت زندگی و تقویت استقلال آنها ضروری است.
با ادامه تلاشها برای افزایش آگاهی و پذیرش، امید میرود که جامعه بتواند محیطی حمایتکنندهتر و فراگیرتر برای همه افراد در طیف اوتیسم ایجاد کند، صرف نظر از اینکه چگونه علائم آنها بروز میکند.